93 YILI 2 TEMMUZ’DA SİVAS’TA -unutMADIMAKlımda-

Yayınlanma Tarihi :
93 YILI 2 TEMMUZ’DA SİVAS’TA -unutMADIMAKlımda-

Ah, Sivas!

Ruhsati’den,

Pir Sultan’dan,

Aşık Veysel’den.

Daha nicelerinden akıp gelen ezelden, yürekleri  besleyen kadim kültüründen, suyunu içirip aşıklar çeşmesinden, aşkı  büyütmesinden, barışı yeşertmesinden “unutMADIMAKlımda.”

 

Ah, Sivas!

Kurtuluşun temeli, Cumhuriyet’in kalbi, aşıklar yatağı, yeriyken; 20. Yüzyıl’ın son çeyreğinin, insanlığın utancı, kara lekesi.

Alevin alevi yaktığı bir temmuz gecesi.

Yanmış  yakılmış, is içindeki kül-kömür nice insan derisi!

Yıl, bin dokuz yüz doksan üç, güpegündüz ve temmuzun ikisi.

Göz göre göreydi hemen her şey, gözler önünde, daha dün gibisi.

 

Görmeyen gözler, kör bir kayıkçı gördü bu yangını.

Anadolu’nun bu ulu orta yerinde, gürül gürül akan, koca ırmak yandı, yakıldı.

Akarken su, yandı.

Ne varsa insanlığa dair biriken, ateşlere atıldı.

Kerbela’dan Sivas’a uzanan, insanlığın şah damarıdır yakılan.

Kar etmedi bin yıllık ağıtlar, Sivas ellerinde çalınan sazlar.

Ne varsa, canlarla birlikte, candan türküleri de yaktılar.

Öyle bir yangın ki bu; volkanların söndüğü evrende, bu yangın sön(e)memekte!

En derinliklerimizde, küllenememekte…

Nehirleri, engin denizleri yakıp kül eden türünde!

Bu, insanlık  yangısıdır.

Kim, nasıl söndürebilir, ah!

 

Unutmak ne söz, hep ayan beyan olsun.

Doğup, battıkça gün; Sivas, o Sivas  olsun.

Yanık kokusu değil; “Oy Madımak” olsun.

İnsan hep insan olsun.

Ah! Unutmak ne söz.

Dönüp durdukça dünya, “unutMADIMAKlımda” olsun!

Hünkar Hacı  Bektaşların, Pir Sultanların yolunda, Sivas ellerinde sazlar, hiç susmasın, çalınsın dursun.

 

Hasretim, Gültekin’im,

Şair Behçet Aysan,

ALTIOK Metin’im, yanıp kavruldu Madımak’ta.

Külü savruldu  havaya.

 

“Yangın Yeri”ni  yazdı Şair Ataol Behramoğlu da:

 

“Yaşamak, bu yangın yerinde,

Her gün yeniden ölerek,

Zalimin elinde tutsak,

Cahile kurban giderek.

Yalanla kirli havada 

güçlükle soluk alarak,

Savunmak gerçeği, çoğu kez,

Yalnızlığını bilerek.

Toplanıyor ölü arkadaşlar;

Her biri bir yerden gelerek.

Kucaklıyor beni Metin Altıok; 

“Aldırma” diyor gülerek;

“Yaşamak görevdir

bu yangın yerinde.

Yaşamak, insan kalarak.”

‘UnutMADIMAKlımda’ tutarak.”

YORUM YAP